W Małpiarni myślę o Majowym

Tytuł może sugerować, że narzekam, ale nie. choć nie układa się po mojej myśli, to nie mam zamiaru narzekać na to, że ludzie chcą ze mną gadać i przebywać w moim towarzystwie. 
Zresztą zmienię tytuł i będzie po sprawie. Wstęp nie już zostanie. A jaki był pierwszy tytuł? "Znów się zaczyna". Ten jest, moim zdaniem, nieco lepszy!

Nareszcie... koniec!

Nie będę ukrywał, że cieszę się z powodu dotarcia do końca tej opowieści o świadkach Jehowy. Nie mam pojęcia, dlaczego jestem taki uparty, żeby koniecznie realizować wszystkie pomysły wcześniej zapisane. Tak było i w tym przypadku.

Przyznam jednak, że zawsze dyskusje czy też rozmowy na temat różnych wyznań chrześcijańskich, różnych religii, wierzeń uważałem za bardzo ciekawe. Tak myślę i dzisiaj. Nie ma nic bardziej zajmującego, jak poznawanie ludzi o odmiennych od moich poglądach na religię i sprawy duchowe.

Dzisiaj ostatni tekst o świadkach Jehowy, a następnie o człowieku, który dużo wcześniej niż Chrystus wcielał w życie zasady, o których nasz Zbawiciel mówił.

Skąd jestem?

Rozmawiam z facetem. Zapala jakąś gwarą. Akcent wskazuje, że mieszka w Polsce na ścianie wschodniej. A kiedy go pytam: Skąd jesteś z Polski? To słyszę: Z Warszawy! 

Cholera by to wzięła! 

Kiedy mnie pytają, skąd jestem z Polski, to mówię, że z małej kurpiowskiej wioski.

Jeszcze chwila...

Ciąg dalszy przeprawy przez świat wiary, zasad i organizacji społecznej świadków Jehowy, o których praktycznie w każdym kraju krążą jakieś tam legendy. W Polsce wśród katolików modna jest legenda o tak zwanym zwyczaju mieszania krwi pomiędzy świadkami Jehowy, co oznacza nic innego jak igraszki miłosne pomiędzy członkami ten społeczności. Z opowieści takich wynika, że  takie praktyki odbywają się na zasadzie, na kogo wypadnie, na tego bęc!

Rzeczywistość okazuje się jednak nie trochę, ale całkiem inna.

Oni są tacy nierzeczywiści!

Gdy rozmawiam z tymi, których wciąż tutaj poznaję, gdy przyglądam się zachowaniu znajomych, gdy rozmyślam o drodze, którą sobie obrali i w ogóle, gdy myślę o moich znajomych tutaj, to wydają się oni tacy nierzeczywiści, że nawet gdy szczerą prawdę napiszę, bez fikcji, to i tak będzie trudno znaleźć tych, co uwierzą, że takie czy takie sprawy mają miejsce na ziemi.

Moi obecni nauczyciele...

Od starszego syna nauczyłem się tego, że powinienem być w każdej chwili gotowy do drogi. Dlatego mam praktycznie wszystkie rzeczy pod ręką. Gdyby mi ktoś powiedział. Zbieraj się, jedziemy! To w ciągu kilku minut będę gotowy do drogi!

Mniej czepiania się...

Dzisiaj więcej informacji dotyczących praktykowania wiary i zasad życia świadków Jehowy, mniej moich złośliwych (jestem tylko słabym człowiekiem) uwag. Powód? Jestem trochę zmęczony i nie mam ochoty kopać się z koniem.

Praktykowanie wiary dla świadków Jehowy to nie element życia, ale droga życiowa. A zatem sprawom wiary ma być podporządkowane wszystko. Tak sprawy związane z oddawaniem czci Bogu, jak i życiem codziennym. Świadkowie wszystko starają się przy tym uzasadnić poprzez odpowiednie fragmenty Biblii.